mma Bonino is op 78-jarige leeftijd overleden. Het verhaal van de radicale leider en oprichtster van +Europa: haar strijd met Pannella, haar rollen als minister en Europees commissaris, en haar lange politieke carrière.
DEEL
Emma Bonino is op 78-jarige leeftijd overleden. Ze was jarenlang lid van de Radicale Partij, een sleutelfiguur in de Italiaanse en Europese politiek gedurende meer dan vijftig jaar en een van de oprichters van +Europa. Ze bekleedde diverse functies als minister, parlementslid en Europees Commissaris.
Dit vindt u misschien ook leuk
Geboren op 9 maart 1948 in Bra, in de provincie Cuneo, verbond Bonino een groot deel van haar politieke activiteiten aan de radicale strijd die ze voerde aan de zijde van Marco Pannella. Van burgerrechten tot vrijwillige zwangerschapsafbreking, van internationale justitie tot Europese integratie, haar naam heeft een prominente rol gespeeld in enkele van de belangrijkste Italiaanse politieke debatten van de afgelopen decennia.
Het nieuws van Bonino’s overlijden werd bekendgemaakt door de Radicalen, die haar herdachten als een van de hoofdrolspeelsters in de Italiaanse politieke geschiedenis en een leider die haar leven wijdde aan de verdediging van individuele vrijheden, de rechtsstaat en Europa.
MIS DIT ARTIKEL NIET!
Jaimee Sharp, bij wie op 28-jarige leeftijd een hersentumor werd vastgesteld: “Ik wou dat ik meer tijd met mijn zoon Teddy had gehad.”
Emma Bonino, de meest recente ziekenhuisopnames en ademhalingsproblemen
De afgelopen jaren kampte Emma Bonino met diverse gezondheidsproblemen. In januari 2015 maakte ze publiekelijk bekend dat ze een kleincellige longtumor had en onderging ze een behandeling. In 2023 verklaarde ze zichzelf genezen.
Vervolgens vonden er diverse ziekenhuisopnames plaats in verband met ademhalingsproblemen, waaronder in oktober 2024 en november 2025.
Bonino werd voor het laatst in het ziekenhuis opgenomen op maandag 7 september, toen ze na een ademhalingscrisis naar het Santo Spirito-ziekenhuis in Rome werd gebracht. Vervolgens werd ze overgebracht naar een privékliniek.
Wie was Emma Bonino: van haar jeugd tot haar ontmoeting met Marco Pannella?
Emma Bonino werd geboren in Bra op 9 maart 1948 , als tweede van drie kinderen. Na de middelbare school verhuisde ze naar Milaan, waar ze Moderne Talen en Literatuur studeerde en in 1972 afstudeerde.
Zijn intrede in de radicale politiek vond plaats in de jaren zeventig. In 1975 droeg hij, samen met andere radicale figuren, bij aan de oprichting van het Informatiecentrum over Sterilisatie en Abortus in Milaan.
Het was Adele Faccio die haar voorstelde aan Marco Pannella, met wie Bonino een lange periode van politieke en burgerlijke strijd zou delen.
Een jaar eerder had Bonino zelf een abortus ondergaan, in een tijd waarin vrijwillige zwangerschapsafbreking in Italië nog illegaal was. In 1975 deed ze aangifte van kinderwens.
borto en werd gearresteerd.
Die veldslag werd een van de centrale punten van zijn politieke activiteiten.
De verkiezingen voor de Kamer en de strijd binnen de Radicale Partij.
In 1976, toen de Radicale Partij deelnam aan de politieke verkiezingen, werd Emma Bonino samen met Marco Pannella, Adele Faccio en Mauro Mellini verkozen tot lid van de Kamer van Afgevaardigden.
Vanaf dat moment was hij lange tijd actief binnen Italiaanse en Europese instellingen.
In de daaropvolgende jaren nam hij deel aan de campagnes van de Radicale Partij voor burgerrechten en de legalisering van abortus. Na de goedkeuring van Wet 194 in 1978 speelden de Radicalen ook een leidende rol in het daaropvolgende referendum.
De politieke betrokkenheid van Emma Bonino beperkte zich echter niet tot Italiaanse aangelegenheden. In de loop der jaren kreeg haar engagement een steeds internationalere dimensie.
Emma Bonino en het Internationaal Strafhof
Tussen de jaren tachtig en negentig werkte Bonino intensief aan de oprichting van een Internationaal Strafhof , waarbij hij pleitte voor een permanent orgaan dat in staat was de ernstigste internationale misdrijven te vervolgen.
Het Hof zou later werkelijkheid worden met het Statuut van Rome, dat in 1998 werd goedgekeurd en in 2002 in werking trad.
In dezelfde periode steunde Bonino campagnes tegen de doodstraf, landmijnen en vrouwelijke genitale verminking, evenals initiatieven voor mensenrechten en de vrijheid van volkeren.
De benoeming tot Europees Commissaris
Een van de belangrijkste mijlpalen in de politieke carrière van Emma Bonino was haar benoeming tot Europees Commissaris in 1995 .
Hij bleef tot 1999 bij de Europese Commissie, waar hij zich onder meer bezighield met humanitaire hulp, consumentenzaken en visserij.
Tijdens zijn ambtsperiode bezocht hij tal van gebieden die geteisterd werden door oorlogen en humanitaire crises, met name in Afrika.
In 1997 nam hij namens de Europese Commissie deel aan de ondertekening van het Verdrag van Ottawa tegen antipersoneelsmijnen. Het jaar daarop woonde hij de diplomatieke conferentie in Rome bij die leidde tot de aanname van het Statuut waarmee het Internationaal Strafhof werd opgericht.
Europa zou gedurende haar hele politieke carrière een centraal thema blijven. Bonino was lange tijd een voorstander van een model van federale integratie en beschouwde de Verenigde Staten van Europa als een van de politieke doelstellingen die nagestreefd moesten worden.
De kandidaturen van Emma Bonino voor het presidentschap van de Republiek
Tijdens haar carrière werd Emma Bonino meerdere malen genoemd als mogelijke president van de Republiek.
Haar eerste nominatie dateert uit 1999, aan het einde van haar periode als Europees Commissaris. Het Parlement koos toen Carlo Azeglio Ciampi.
De naam van Bonino dook in 2006 en 2013 opnieuw op voor het Quirinale , maar hij werd niet verkozen.
In 1999 behaalde ze een van de meest significante verkiezingsresultaten uit haar carrière: bij de Europese verkiezingen overtrof de Lijst van Emma Bonino 8% van de stemmen en de leider van de Radicale Partij verzamelde meer dan een miljoen stemmen.
Emma Bonino bedient samen met Prodi en Letta
In 2006 keerde Bonino met de Roos in de Vuist terug naar de Kamer en kreeg hij een positie in de tweede regering onder leiding van Romano Prodi.
Ze werd minister van Internationale Handel en Europees Beleid , de eerste radicale figuur die een ministerspost bekleedde.
In 2008 werd ze namens de Democratische Partij in de Senaat gekozen, op basis van een verkiezingsakkoord met de Radicalen.
In 2013 kreeg ze opnieuw een prominente rol. Emma Bonino werd benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken in de regering onder leiding van Enrico Letta . Ze bleef aan als minister tot het einde van Letta’s regering in februari 2014.
De geboorte van +Europa en de laatste jaren in het Parlement
In 2017 was Emma Bonino betrokken bij de oprichting van +Europa , een pro-Europese en liberale politieke groepering die eveneens voortkwam uit radicale ervaringen.
Bij de algemene verkiezingen van 2018 keerde ze terug in het parlement en werd ze verkozen tot senator. Het waren haar laatste parlementsverkiezingen.
Bonino bekleedde tussen 2024 en 2025 ook het voorzitterschap van +Europa.
Tot voor kort bleef hij zich mengen in het publieke debat, waarbij hij de thema’s centraal stelde die zijn hele loopbaan kenmerkten: individuele rechten, de rechtsstaat, Europese integratie, democratie en vrijheid.
Het privéleven van Emma Bonino
Ondanks haar jarenlange publieke optredens heeft Emma Bonino altijd een duidelijke scheiding aangehouden tussen haar politieke activiteiten en haar privéleven.
Tijdens haar leven onderhield ze relaties met vertegenwoordigers van de radicale beweging, onder wie Marcello Crivellini en Roberto Cicciomessere.
Tussen 1975 en 1976 nam ze ook twee meisjes in huis, Aurora en Rugiada, die enkele jaren bij haar bleven.
Zijn persoonlijke biografie was vaak verweven met publieke strijd, vooral in de beginjaren van zijn radicale activisme.
Meer dan vijftig jaar Italiaanse en Europese politiek.
Met het overlijden van Emma Bonino komt er een einde aan een van de langstlopende politieke projecten in de geschiedenis van de Italiaanse radicale beweging.
Als lid van het parlement, senator, lid van het Europees Parlement, Europees Commissaris, minister en kandidaat voor het Quirinaal heeft Bonino meer dan een halve eeuw politieke geschiedenis meegemaakt.
Van de eerste campagnes in de jaren zeventig tot de Europese instellingen en de oprichting van +Europa heeft de organisatie haar activiteiten gebaseerd op een aantal thema’s die in wezen constant zijn gebleven: individuele vrijheden, burgerrechten, internationale rechtvaardigheid en de opbouw van een meer geïntegreerd Europa.
