Er liggen allerlei spullen in garages, werkplaatsen, keukens en rommellades waar we nauwelijks meer aan denken.
Een rol plakband.
Dit vindt u misschien ook leuk
Een zaklamp.
Een schroevendraaier.
En natuurlijk dat onmiskenbare blauw-gele blikje WD-40 .
De meesten van ons weten precies hoe het eruitziet. We kennen de geur. We kennen dat bevredigende gesis wanneer je het gebruikt. En de kans is groot dat iemand in je familie er wel eens naar heeft gegrepen toen een scharnier piepte, een bout niet meer draaide of iets van metaal er een beetje te roestig uitzag.
Maar dit is het gedeelte dat me nog steeds verbaast:
WD-40 is oorspronkelijk niet gemaakt voor in de garage.
Het werd in de jaren vijftig ontwikkeld om een probleem op te lossen dat verband hield met de ruimtevaarttechnologie en het Atlas-raketprogramma .
Ja.
Dat kleine blikje naast je gereedschapskist heeft een geschiedenis die teruggaat tot de gespannen technologische wereld van de Koude Oorlog.
En het verhaal wordt nóg beter, want de naam WD-40 is geen mysterieuze productcode. Het vertelt je precies hoe de formule tot stand is gekomen.
Het kostte 40 pogingen .
Laten we daarom teruggaan naar 1953 en ontdekken hoe een product dat ontworpen was om ruimtevaartapparatuur tegen corrosie te beschermen, uiteindelijk een van de meest herkenbare huishoudelijke onderhoudsproducten ter wereld werd.
En als je het leuk vindt om de verrassende geschiedenis achter alledaagse producten te ontdekken, abonneer je dan via e-mail zodat je geen fascinerende verhalen mist over de gewone dingen die voor ieders ogen verborgen liggen.
Waar staat WD-40 eigenlijk voor?
Laten we beginnen met de naam.
WD-40 staat voor “Water Displacement, 40th formula” (Waterverplaatsing, 40e formule).
Dat is geen marketingcijfer dat decennia later is verzonnen.
Volgens de bedrijfsgeschiedenis is de formule ontwikkeld na 40 pogingen om een waterafstotend product te creëren dat roest en corrosie kan voorkomen.
Het werk begon in 1953 bij de Rocket Chemical Company in San Diego, Californië.
Het bedrijf was klein – slechts drie mensen – en had als doel roestwerende oplosmiddelen en ontvettingsmiddelen te ontwikkelen voor de lucht- en ruimtevaartindustrie.
Na 39 mislukte pogingen kwam het team uiteindelijk tot de formule die WD-40 zou worden.
En op de een of andere manier bleek “WD-40” een veel pakkendere naam te zijn dan “de formule die eindelijk werkte na 39 andere versies te hebben geprobeerd”.
Ik denk dat ze de juiste keuze hebben gemaakt!
De connectie met de Koude Oorlog
Om te begrijpen waarom iemand überhaupt een waterafstotend roestwerend middel nodig had, moet je kijken naar de technologie van het begin van de Koude Oorlog.
De jaren vijftig waren een periode van enorme concurrentie op het gebied van lucht- en ruimtevaart en raketontwikkeling.
De Verenigde Staten ontwikkelden steeds geavanceerdere raketten en projectielen, en die machines moesten bestand zijn tegen veeleisende omstandigheden.
Corrosie was niet alleen een vervelend cosmetisch probleem.
Bij kritieke ruimtevaartapparatuur kan het beschermen van metalen oppervlakken tegen vocht en roest van groot belang zijn.
Dat is waar Rocket Chemical Company in beeld kwam.
De wetenschappers van het bedrijf werkten aan een formule die water moest verdringen en metaal tegen corrosie moest beschermen .
En hun eerste grote toepassing was niet een piepende garagedeur.
Het was de Atlas-raket .
De eerste taak van WD-40 was het beschermen van een Atlas-raket.
Dit is waarschijnlijk het meest verrassende onderdeel van het hele verhaal.
De eerste industriële gebruiker van WD-40 was Convair , een ruimtevaartfabrikant.
Het bedrijf gebruikte WD-40 om de buitenkant van de Atlas-raket te beschermen tegen roest en corrosie.
Denk daar eens even over na.
Hetzelfde product dat later werd gebruikt om fietskettingen, tuingereedschap, scharnieren en vastzittende bouten te bespuiten, had aanvankelijk een functie als bescherming van de buitenkant van een raket.
Dat is een waanzinnig cv!
Het Atlas-programma was een belangrijk onderdeel van Amerika’s vroege ontwikkeling van intercontinentale ballistische raketten, en latere Atlas-raketten speelden ook een belangrijke rol in het Amerikaanse ruimtevaartprogramma.
Hoewel WD-40 een “Koude Oorlog-wonder” noemen een kleurrijke omschrijving is in plaats van een officiële historische benaming, is de link met de ruimtevaarttechnologie uit het Koude Oorlog-tijdperk wel degelijk reëel.
